Bez gruntownych zmian systemu, za 10-20 lat czeka nas kolejne podniesienie wieku emerytalnego, bo widmo bankructwa ZUS-u powróci.

Czy ktoś zwrócił przez przypadek uwagę na to, że podniesienie wieku emerytalnego bez naprawy całego, niewydolnego i zgniłego systemu ubezpieczeń społecznych jest pozbawione sensu? To trochę tak, jakby dziurę chcieć zakleić gumą do żucia.

• A ile kosztuje utrzymanie wszystkich niepotrzebnych urzędników w ZUS?
• Ile kosztują ogromne budynki ZUS w samych centrach największych polskich miast?
• Ile kosztuje codzienna, tradycyjna korespondencja ZUS-u z obywatelami?

To tylko najprostsze pytania. Kwestia zarządzania pieniędzmi ze składek to już temat szerszy, ale bardzo istotny – choćby co zrobić, żeby wpłacane do systemu pieniądze lepiej na siebie zarabiały albo żeby w ogóle zarabiały…

Nikt o tym dziś nie chce mówić.

Obecnie sięgnięto po rozwiązanie najprostsze. Zwiększyć wiek emerytalny. To typowa polityczna fastryga albo właśnie wspomniana wcześniej guma do żucia…

Michał Lange

Tworzymy nowy projekt medialny

DZIENNIKARSTWO. Prawdziwa szansa dla chcących rozpocząć dziennikarską praktykę

Wszystkich zainteresowanych publicystyką, dziennikarstwem, fotografią i twórczością filmową – zapraszamy do współpracy przy nowym, obywatelskim projekcie gazety informacyjno-publicystycznej, która formą, ideą i podejściem do działalności dziennikarskiej będzie na rynku mediów trójmiejskich czymś zupełnie NOWYM!

Obecnie przygotowujemy duży, regionalny projekt medialny, który jest ogromną szansą dla wszystkim chcących:

• opisywać, omawiać i pokazywać regionalną rzeczywistość
• poznać kulisty pracy dziennikarskiej
• zdobyć praktykę publicystyczną i dziennikarską
• zrealizować praktykę studencką
• zaistnieć w trójmiejskiej przestrzeni publicznej
• zaprezentować szerokiej grupie odbiorców swoje poglądy
• zrealizować swoje dziennikarskie aspiracje i marzenia

Dla uczniów, studentów, mieszkańców Trójmiasta

Zapraszamy wszystkich chętnych, także uczniów trójmiejskich szkół, studentów kierunków humanistycznych oraz wszystkich odważnych, chcących zmieniać otaczającą nas rzeczywistość.

Projekt powstaje pod patronatem Agencji Doradztwo Medialne.

Czekamy na zgłoszenia

Zainteresowanych prosimy o przesłanie informacji o sobie (CV) oraz o wskazanie tematyki, którą chcielibyście się Państwo zajmować w ramach nowego projektu.

Region: Trójmiasto (Gdańsk, Gdynia, Sopot)

Kontakt: biuro@doradztwomedialne.pl

Projekt jest realizowany we współpracy z serwisem Gazeta Bałtycka.

Teoria gry na kryzys jest prosta i powszechnie znana. Polega na doprowadzeniu sytuacji do kryzysu (czasem pojawia się on zupełnie przypadkowo), a następnie wyprowadzenia jej z zaprojektowanej zapaści. Efekt wizerunkowy takiej operacji jest bardzo pozytywny. Problem jednak w tym, że tego typu strategia jest całkowicie antyrozwojowa i z punktu widzenia państwa po prostu szkodliwa, bo zamiast rozwoju mamy jedynie przywracanie status quo ante.

Gra kryzysowa składa się standardowo z 3 etapów:

1. Powodujemy kryzys – poprzez realizuję odpowiednio przygotowanych działań lub po prostu poprzez zaniechania lub wstrzymywanie się od podejmowania pewnych decyzji (casus Arłukowicza).
2. Pokonujemy kryzys – np. podejmując zaległe decyzje lub stosując inne stosunkowo proste zabiegi.
3. Odnosimy medialny sukces – jesteśmy skuteczni, bo pokonaliśmy kryzys, oddaliliśmy zagrożenie.

Media bardzo łatwo wpadają w zastawioną przez polityków pułapkę gry kryzysowej, często nie zdając sobie nawet z tego sprawy.

Oto dwa przykłady ilustrujące zasadę gry kryzysowej.

Minister Bartosz Arłukowicz czyli przypadek pierwszy

Minister Bartosz Arłukowicz

Ministerstwo zdrowia. Od pierwszego dnia powołania na stanowisko ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza pojawił się problem refundowanych leków. Zaniepokojenie wykazywali aptekarze, na problem wskazywali także lekarze, przed którymi postawiona w pewnym momencie nawet wizję wysokich kar finansowych za wypisywanie recept na leki refundowane osobom, którym refundacja nie przysługuje.

Problem nie był poważny, bo dotyczył jedynie drobnych kwestii proceduralo-formalnych, ale w sferze medialnej narastał. Niepokoje środowisk lekarskich były coraz większe. Tymczasem nowy minister przez kolejne tygodnie milczał. Była to właśnie typowa gra na kryzys. Gra polegająca na doprowadzeniu go w sferze medialnej do poważnego wymiaru. Po wypełnieniu założeń strategii kryzysowej, minister Arłukowicz wyszedł na konferencję prasową i dumnie ogłosił: „Od 1 stycznia 2012 roku polscy pacjenci będą mogli czuć się bezpiecznie”.

Jaki jest wymiar wizerunkowy takiej konstrukcji taktycznej? Bardzo pozytywny. Minister zdrowia zaprezentował się jako ten, który zabezpieczył polskich pacjentów. Ochronił ich.

Tymczasem w istocie jego zasługą było podpisanie rozporządzenia, które w dużej części jest corocznym uaktualnieniem istniejących przepisów.

Minister Sławomir Nowak czyli przypadek drugi

Minister Sławomir Nowak

Pociągi. Tu sytuacja jeszcze bardziej sprzyja realizacji taktyki „na kryzys”. Nowy minister odpowiedzialny za transport obejmując resort miał w zasadzie gotową sytuację kryzysową, do której doprowadził jego poprzednik. Kryzys polegał na tym, że rok wcześniej w okresie przedświątecznym nie za dobrze funkcjonowały rozkłady jazdy, pociągi często się spóźniały lub były przepełnione, a często i jedno i drugie.

W obliczu konieczności strukturalnej modernizacji kolei to jednak kryzys naprawdę drobny, ale w odbiorze medialnym – poważny. Wszyscy pamiętamy przecież pokazywanych przez telewizję pasażerów wchodzących do pociągu oknami…

To tej „kolejowej katastrofie”, za która odpowiada Cezary Grabarczyk, dziś media oczekują od nowego ministra jedynie tego, aby rozkład jazdy był wprowadzony zgodnie z zapowiedziami i aby opóźnienia nie były aż tak rażące. Niewielkie to oczekiwania w dodatku naprawdę nietrudne do spełnienia.

W tym przypadku zadziałał mechanizm zestawienia kontrastowego pomiędzy tzw. kryzysem, a tym co jest po jego zażegnaniu. Wszystko co w jakikolwiek sposób ulepszy poprzednią złą sytuację (choćby jeden pociąg spóźniony mniej) będzie medialnym sukcesem.

- Co nam po przyszłościowych koncepcjach, jak rzeczywistość codzienna skrzeczy – stwierdził w rozmowie ze mną (odpowiadając na zarzut braku przyszłościowej wizji rozwoju kolei) minister Sławomir Nowak. – Najpierw tu i teraz, a potem jutro.

I znów – z punktu widzenia propagandy mamy sukces. Minister robi porządki na kolei. Ale z punktu widzenia kolei – nie mamy rozwoju. Brak nawet jakichkolwiek koncepcji rozwojowych. Mamy jedynie przywracanie tego, co było na kolei 5, 10 i 15 lat temu.

Bartosz Arłukowicz - minister zdrowia

Bartosz Arłukowicz przegrywa swój wizerunek. Ministerstwo zdrowia popełnia elementarne błędy komunikacyjne.

Nowy minister zdrowia rozpoczął urzędowanie od poważnych problemów w komunikacji z opinią publiczną.

Rosnące niepokoje związane z lekami refundowanymi, receptami, procedurami leczenia itp. wynikają z podstawowych błędów jakie popełniono w obszarze komunikacji.

Rzecznik ministerstwa jest niewidoczny, minister ani żaden inny urzędnik także nie wypowiadają się publicznie. Taka postawa jedynie potęguje niepokoje społeczne, a te z kolei bezwzględnie wykorzystywane są przez media. To oczywiste i nie należy się w tym miejscu w żaden sposób dziwić.

Co zawiodło?

Urzędnicy odpowiedzialni za komunikację z mediami nie przygotowali scenariuszy zachowania się w konkretnych sytuacjach. Także w sytuacjach trudnych. Zwłoka w przekazywaniu komunikatów do opinii publicznej jest tylko tego dowodem.

Dobrze funkcjonujący i profesjonalny rzecznik prasowy (zakładając, że odpowiada także za całą warstwę komunikacyjną) jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem urzędowania powinien przygotować zestaw komunikatów i reakcji biorąc pod uwagę najróżniejsze możliwe sytuacje. Gdyby to zrobił – dziś swobodnie mógłby występować w mediach i chronić wizerunek ministra tłumacząc o co chodzi, rozwiewać wątpliwości i łagodząc niepokoje.

Niestety zamiast rzetelnych informacji źródłowych opinia publiczna skazana jest na spekulacje, a całość komentują jedynie publicyści.

Dobrego stratega w zarządzaniu wizerunkiem mierzy się ilością przygotowanych scenariuszy i umiejętnością przewidywania możliwych sytuacji.

Na niekorzyść speców od wizerunku w ministerstwie zdrowia świadczy to, że w przypadku tego resortu nietrudno jest przewidzieć możliwe zagrożenia, ponieważ pojawiają się one cyklicznie na przełomie każdego roku. W dodatku dotyczą zazwyczaj tych samych obszarów tematycznych.

Prewencja i umiejętność przewidywania możliwych sytuacji to w budowaniu wizerunku absolutny elementarz. To trochę jak w szachach. Im więcej ruchów i kombinacji przeciwnika potrafisz przewidzieć – tym większe masz szanse na wygraną.

Obecnie ministerstwo zdrowia i sam minister Bartosz Arłukowicz swoją partię przegrywają.

Swego czasu chciał, aby mówiono o nim Bob Budowniczy, pokazując tym samym jak intensywnie i skutecznie rozbudowuje Gdańsk. Bobem jednak nie został. Stał się za to wykładowcą podstaw budżetu miasta.

Czy prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz w kolejnej odsłonie przekona do siebie mieszkańców?

Jak wieczór wyborczy

Na niespełna 5-minutowym filmie dotyczącym budżetu miasta Gdańska na rok 2012 widzimy prezydenta w konwencji przypominającej nieco telewizyjny wieczór wyborczy z prowadzącym i zmieniającymi się wokół niego planszami. W roli prowadzącego oczywiście Paweł Adamowicz.
Zaprezentowane zostają dochody, wydatki, planowane inwestycje. Całość przedstawiona w sposób jasny, zrozumiały a dynamiczne, kolorowe wykresy znacznie zwiększają atrakcyjność przekazywanej treści. Przeciętny gdańszczanin może być usatysfakcjonowany.

Ciekawy pomysł

Bardzo pozytywnie należy ocenić przede wszystkim sam pomysł prezentacji miejskiego budżetu w formie filmowego spotkania prezydenta z mieszkańcami. Jest to nowość i pod tym względem zasługuje na słowa uznania. Twórcy koncepcji nie uniknęli jednak błędów.

Nieszczęsne guziki

Z drobiazgów razić może np. całkowicie zapięta marynarka prezydenta (w tego rodzaju garniturach zapina się najwyżej 2 guziki). Być może to jedynie niedopatrzenie…

Problem z rękami

Jeśli Paweł Adamowicz myśli o kontynuowaniu aktywności filmowo-prezenterskiej powinien popracować także nad językiem ciała. Zwłaszcza monotonna i nieco „sztywna” gestykulacja rękami wymaga poprawy.

Po nauczycielsku

Do niewielkiej poprawki kwalifikuje się również zbyt mentorski ton wypowiedzi przypominający miejscami wystąpienia nielubianych akademickich wykładowców lub nudnych nauczycieli podczas przedłużającej się w nieskończoność lekcji przysposobienia obronnego. Widzowie nie są bezmyślnymi uczniami i nie wolno ich w ten sposób traktować.

Kłopoty z montażem

Twórcy filmu popełnili kilka błędów przy samym jego montażu. Podczas niektórych zmian ujęć jest to szczególnie widoczne.

Literówka przy planszy „Wydatki INEWSTYCYJNE” (3:09) jest już mało znaczącym drobiazgiem.

Cel promocyjny zrealizowany

Jak można się domyślać, całość służyć miała przede wszystkim promocji osoby prezydenta i pokazaniu, że jest on bliski mieszkańcom miasta i traktuje ich bardzo poważnie. Wygląda na to, że ten cel udało się całkiem skutecznie zrealizować.

Niestety nie mamy informacji kto film wyprodukował i ile owa produkcja kosztowała.

Zapraszamy do obejrzenia filmu oraz do dyskusji.

Systemowi opieki zdrowotnej potrzebne jest uproszczenie, co oznacza również odbiurokratyzowanie.

Jedyną podstawą do bezpłatnej opieki zdrowotnej powinno być polskie obywatelstwo. Stosując tę banalnie prostą zasadę, można usprawnić i odbiurokratyzować system zapewniając dodatkowo spore oszczędności.

Dziś toczy się dyskusja o weryfikacji ubezpieczeń zdrowotnych, systemach kontroli składek, a w perspektywie jest także dyskusja o uprowadzeniu informatycznej bazy danych wszystkich ubezpieczonych, którego stworzenie i wdrożenie pochłonie wiele milionów budżetowych złotówek.

Tego rodzaju myślenie jest nienowoczesne i po prostu błędne.

Warto zwrócić uwagę na to, że każdemu polskiemu obywatelowi przysługuje prawo do ubezpieczenia zdrowotnego. Pracującemu, uczniowi, emerytowi, renciście i bezrobotnemu. W przypadku tego ostatniego składki zdrowotne płaci urząd pracy. Wówczas procedura w istocie polega to na przekazywaniu pieniędzy państwowych z jednej kupki (urząd pracy) na drogą (NFZ), co obudowane jest licznymi procedurami biurokratycznymi wymagających pracy urzędników, banków itp. To wszystko kosztuje, a przekazywane pieniądze i tak pochodzą z kasy państwowej.

Wprowadzając prostą zasadę, która przyznawałaby bezpłatną opiekę zdrowotną wszystkim
obywatelom polskim niezależnie od tego, czy pracują, są zarejestrowani jako bezrobotni czy też nie, spowodujemy m.in. że:

• ograniczone zostaną koszty funkcjonowania urzędów pracy, NFZ i całego systemu przepływu pieniędzy państwowych
• zdjęty zostanie z przychodni, szpitali i aptek uciążliwy obowiązek weryfikacji prawa pacjenta do usług medycznych i refundacji leków
• pacjent nie będzie już musiał zbierać i kolekcjonować dokumentów potwierdzających fakt ubezpieczenia

Weryfikacja prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej ograniczy się jedynie do potwierdzenia polskiego obywatelstwa, co jest procedurą naprawdę prostą.

Zaprezentowane rozwiązanie jest krokiem w stronę nowoczesnego, odbiurokratyzowanego państwa. Warto się nad nim pochylić zamiast myśleć nad budową kolejnych skomplikowanych systemów weryfikacji ubezpieczeń zdrowotnych.

Zapraszamy do dyskusji nad tym pomysłem.

Ewa Kopacz od dziś marszałkiem Sejmu.

Ewa Kopacz marszałkiem Sejmu VII kadencji.

Nie powinno to nikogo dziwić, bo wynik znany był o wiele wcześniej. Dziwić powinno jednak coś innego.

Otóż podczas debaty nad kandydaturą usłyszeć mogliśmy ze strony posłów trochę o służbie zdrowia, trochę o reformach systemu opieki zdrowotnej, ale przede wszystkim słuchaliśmy opowieści o katastrofie smoleńskiej. O jej okolicznościach, o tym co działo się po niej, jak wyglądała identyfikacja ofiar, jak przebiegały sekcje zwłok itp.

Aby porozmawiać o kompetencjach marszałka, choćby o to – w jaki sposób Ewa Kopacz zamierza sprawować tę bardzo ważną funkcję – nie zapytał nikt.

Po debacie możemy mieć wrażenie, że marszałek Sejmu w Polsce zajmuje się służbą zdrowia i ma szerokie kompetencje w zakresie działań wokół katastrofy smoleńskiej…

Jacek Kurski

Jakie były założenia tajnego planu obalenia prezesa Kaczyńskiego?

Jednym z głównych architektów działań grupy tzw. „ziobrystów” obok samego Zbigniewa Ziobro jest Jacek Kurski. Europoseł zawsze dobrze czuł się w roli doradcy, spin doktora, architekta działań wizrunkowych. Nie brakowało mu ambicji do tego, aby zza kulis bezpośrednio wpływać na polityczną rzeczywistość. Nareszcie dopiął swego.

Niedawno stał się najważniejszym doradcą przy projekcie zmian w kierownictwie PiS. Jednak już na samym początku popełnił poważny błąd. Błędnie przewidział reakcję prezesa Kaczyńskiego i tym samym zanotował bardzo poważną porażkę. Porażkę, której skutkiem może być całkowita marginalizacja jego, Zbigniewa Ziobro, Tadeusza Cymańskiego i kilku innych posłów działających wokół wspomnianego projektu.

Scenariusz, którego Kurski był współautorem, zakładał doprowadzenie wewnątrz partii do poważnej dyskusji o przyszłych wyborach, o roli i odpowiedzialności prezesa, o otwarciu się na nowe środowiska, w końcu o przyszłym kształcie partii. Celem miało być budowanie zaplecza dla Zbigniewa Ziobro do tego, aby za jakiś czas mógł stanąć do rywalizacji z Jarosławem Kaczyńskim o przywództwo w PiSie. Głos stronników Ziobry miał być donośny, ale mieszczący się w granicach wewnątrzpartyjnej, politycznej debaty.

Zbigniew Ziobro

Zarówno źródła oficjalne jak i nieoficjalne potwierdzają, że zakładano, iż taka strategia będzie bezpieczna dla jej tworców. W żadnym razie nie przewidywano, że tego typu ruchy skończą się wykluczeniem kogokolwiek z partii.

Kurski przewidywał, że po szóstej z kolei porażce Jarosław Kaczyński jako szef partii będzie zdolny do podjęcia dyskusji. W istocie chodziło o to, aby dyskusją partyjną powoli osłabiać prezesa i tym samym budować miejsce dla Ziobry.

Kaczyński okazał się jednak na tyle przewidujący, że nie dał się wciągnąć w zastawioną przez „ziobrystów” pułapkę. Był bezwzględny. Poprzez partyjny sąd podjął decyzję o wykluczeniu polityków z partii. Nastąpiło to 4 listopada wieczorem. Z kolei jeszcze tego samego dnia rano Kurski w wywiadzie dla Radia Zet mówił, że nie wyobraża sobie takiego scenariusza.

Oto fragment wywiadu:

Jacek Kurski: Więc ja w to nie wierzę żeby kogoś takiego, jak Ziobrę, czy Cymańskiego, czy Kurskiego można było za nasze reformatorskie propozycje z partii usuwać. To byłoby zupełnie niepotrzebne.

Monika Olejnik: No, ale dobra, to się dzieje i co wtedy?

Jacek Kurski: Ale dlaczego ja mam odpowiadać scenariusz, na rozwój scenariusza, którego nie akceptuję, z którym się nie zgadzam, i w który nie wierzę. Moja wyobraźnia nie przewiduje, co mógłbym zrobić po czymś, czego w ogóle nie przewiduję.

(Cały wywiad)

Z nieoficjalnych informacji pochodzących ze środowiska polityków PiS wynika, że Kurski był kompletnie zaskoczony decyzją partyjnego sądu. Do końca wierzył, że projekt obalenia Kaczyńskiego pod roboczą nazwą „musimy modernizować partię” będzie miał choćby szanse realizacji. Bardzo się pomylił.

Dziś „ziobrystom” pozostaje już tylko jedna możliwość. Muszą budować nową partię polityczną…

Profesjonalizm, opanowanie, skromność. A jakie jeszcze cechy należy ujawnić, aby zaistnieć publicznie?

Dziś poznaliśmy, jak chcą dziennikarze, bohatera narodowego. Wspaniały fachowiec, najwyższej klasy pilot i przede wszystkim skromny człowiek – tak najkrócej określić można przekaz medialny po wystąpieniu publicznym kapitana Tadeusza Wrony.

Te określenia są w jakiejś mierze uprawnione, choć jak zawsze w przypadku mediów, tak i tym razem, mamy do czynienia z mechanizmem kreowania emocji.

- Jestem pewien, że każdy z nas pilotów zatrudnionych w LOT wykonałby ten manewr podobnie – stwierdził kapitan Wrona podczas konferencji.

Najprawdopodobnie tak by właśnie było. Pewne jest jednak to, że polska opinia publiczna dziś ma nowego bohatera. Dziś, bo jutro będzie nim już ktoś inny. Najpewniej bohater negatywny (bandyta, polityk-banita, a może jakiś satrapa). Jednoznaczność to także specyfika rzeczywistości kreowanej przez media. A bohater dnia (pozytywny lub negatywny) – zawsze musi być.

Na przykładzie kapitana warto wspomnieć o tym, jak istotne jest profesjonalne projektowanie kariery medialnej (wizerunku publicznego) osoby, która chce pokazać się światu. Istnieje szereg bardzo ważnych zagadnień, które na samym początku budowania kariery należy opracować i przeanalizować. A osoba która chce stać się gwiazdą, przede wszystkim musi odpowiedzieć sobie na kilka fundamentalnych pytań. Np. o cel bycia rozpoznawalnym.

Ważną cechą przyszłej gwiazdy jest swoista „świeżość medialna”. Oznacza to, że jeśli decydujemy się objawić światu – musi to być skuteczne. Mamy jedną szansę, aby tę świeżość wykorzystać. Warto to zrobić.

Atutem może okazać się także pewna niezaradność, zakłopotanie w kontakcie z mediami. W przypadku kapitana Wrony tego typu sytuacja była naturalna, ale pamiętajmy o tym, że sztuka wystąpień publicznych, w pewnych okolicznościach przewiduje planowane zakłopotanie, reżyserowaną niezdarność. Niezdarność, którą należy dokładnie wyćwiczyć…

Od tego, w jaki sposób zaprojektujemy wizerunek przyszłej gwiazdy, zależy powodzenie całego, dużego projektu medialnego. Pamiętajmy także o tym, że wszelkie zmiany wizerunku wprowadzane już w trakcie publicznego funkcjonowania danej postaci, są niezwykle trudne do wdrożenia i wymagają naprawdę niezwykłych umiejętności doradczych, a i tak bardzo rzadko udaje się tego typu operację przeprowadzić bez choćby niewielkich, ale jednak szkód dla wizerunku.

Janusz Palikot - skutecznie wykorzystuje nowoczesne narzędzia marketingu politycznego.

Marketing polityczny. Jak wygrać wybory? Dlaczego Tusk i Palikot wygrali, a PiS, PJN i senator Romaszewski przegrali?

Dziś kluczem do sukcesu politycznego są… badania socjologiczne wskazujące oczekiwania i nastroje społeczne wyborców. Udowodnił to Donald Tusk, pokazał Janusz Palikot. Badania to jedno z najważniejszych narzędzi nowoczesnego marketingu politycznego. Nie wszyscy politycy zdają sobie jednak z tego sprawę.

Nowa jakość w marketingu politycznym
Powtórne zwycięstwo Platformy Obywatelskiej oraz sukces wyborczy ugrupowania Janusza Palikota wskazały nowe, tym razem już najważniejsze miejsce marketingu w działalności politycznej. Tym samym ostatecznie zakończyła się era, w której marketing polityczny był ważny, ale ważniejsza była choćby osobowość czy charyzma politycznego przywódcy.

Wygrali dzięki badaniom
Mało który komentator życia politycznego oceniając Donalda Tuska obejmującego funkcję premiera w 2007 roku wierzył w to, że będzie on w stanie do końca kadencji utrzymać wysokie poparcie społeczne. Zwłaszcza, że wcześniej żadnemu premierowi się to nie udało.

Z kolei Janusz Palikot rozpoczynając formowanie nowej partii politycznej w 2010 roku, według komentatorów był wręcz skazany na porażkę.

Donald Tusk - od 2007 roku skutecznie wykorzystuje najnowsze narzędzia marketingowe.

Tymczasem obaj politycy wygrali. Donald Tusk po raz drugi wygrał wybory, a Janusz Palikot ze swoim nowym ugrupowaniem dostał się do Sejmu i dziś jest w nim trzecią siłą polityczną.

Jak to możliwe? Wszystko za sprawą nowoczesnego sposobu uprawiania marketingu politycznego, w którym niezwykle istotną rolę odgrywają badania nastrojów społecznych oraz bardzo szczegółowa, naukowa wręcz analiza zachowań i oczekiwań elektoratu.

Dziś skuteczne uprawianie polityki polega m. in. na stałym monitorowaniu nastrojów społecznych oraz regularnym przeprowadzaniu złożonych badań socjologicznych wskazujących politykom czego oczekuje od nich elektorat.

Poniżej dwa przykłady obrazujące rolę badań nastrojów społecznych:

„Kibole” kontra nastroje społeczne
Podczas kampanii wyborczej Donald Tusk jednoznacznie i ostro wypowiedział się przeciwko bandytom stadionowym. Zamykając stadiony piłkarskie kilka miesięcy temu naraził się „kibolom”, ale także sporej rzeszy prawdziwych kibiców. Przypomnijmy, że Tusk sam jest fanem piłki nożnej i aktywnym kibicem. Dlaczego to zrobił? Ponieważ badania nastrojów społecznych wskazały jednoznacznie, że blisko 60 proc. społeczeństwa opowiada się przeciwko kibicom i ich zachowaniu.

W tej samej sprawie politycy Prawa i Sprawiedliwości broniąc bandytów stadionowych chcieli stanąć w opozycji do rządu. Nie zdawali sobie jednak sprawy z tego, że wpadli tym samym w pułapkę niewiedzy. Niewiedzy na temat nastrojów społecznych. Sporo na tym stracili.
Być może to właśnie ujęcie się za najbardziej znanym polskim „kibolem” Piotrem S. przez senatora Romaszewskiego spowodowało, że dziś jest już byłym senatorem…

Sformatowanie partii lewicowej
Janusz Palikot stworzył formację polityczną, jak sam ją określił, lewicowo-liberalną o zabarwieniu antyklerykalnym. To nie przypadek. To efekt przeprowadzonych licznych badań socjologicznych, które pokazały, że właśnie po lewej stronie sceny politycznej jest miejsce na nowy polityczny byt. Dobrze przeprowadzone badania wykluczają jakąkolwiek pomyłkę. To posunięcie okazało się doskonałe. Dziś, w obliczu kryzysu SLD, Janusz Palikot ma szansę zagospodarować całą lewą stronę sceny politycznej. Badania wskazywały na taką możliwość już przeszło rok temu.

Ciekawostką może tu być pomysł nie do końca spójnego tłumaczący antyklerykalizm Palikota, który choćby podczas sejmowego ślubowania w 2005 roku wypowiedział słowa „(…) tak mi dopomóż Bóg”. Kontrowersyjny poseł raz twierdził, że od 16 roku życia jest osobą niewierzącą, następnie tłumaczył, że to katastrofa smoleńska go zmieniła… Pewne jest to, że u Palikota nastąpiła… przemiana polityczna. Jeśli natomiast chodzi o przemianę światopoglądową – można mieć poważne wątpliwości, bo zdarzają się one niezwykle rzadko.

Dla porównania spójrzmy na partię Polska Jest Najważniejsza, która sformatowana został jako ugrupowanie prawicowe. Tu znów pułapka. W tej przestrzeni, obok PO i PiS absolutnie nie ma i w najbliższym czasie nie będzie miejsca na nową partię prawicową! O tym także jednoznacznie mówiły badania oczekiwań społecznych. Twórcy PJN najprawdopodobniej o tym nie wiedzieli i dziś są już w większości poza sceną polityczną.

Podsumowując. Obecnie uprawianie polityki polegającej na spotkaniu się kilku działaczy i myśleniu nad tym, co by tu robić, żeby zaistnieć, jak się sformatować i czego chcą wyborcy to polityczny archaizm. Dziś liczą się dobrze przeprowadzone badania socjologiczne, bez których żadne poważne działania polityczne nie mają większego sensu.